فرمانروای ونیز: وقتی که درمان نیست، درد را باید پایان یافته دانست و آخرین امید را از آن برید.

زاری از پس مصیبت گذشته، نزدیک ترین راه برای جلب بدبختی های دیگر است.

آنچه روزگار می ستاند نگهداری اش محال است. اما شکیبایی، لطمات سرنوشت را به بازی می گیرد.

کسی که مالش را دزدیده اند و لبخند می زند، خود چیزی از کف دزد می رباید؛

و آن کس که بیهوده افسوس می خورد از مایه ی خود می دزدد.

 

 

اتللو - ویلیام شکسپیر

 

 

منبع اصلی مطلب : داو آخر
برچسب ها :
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

سایت : افسوس بیهوده